Twórczość Fragonarda zaliczana jest do schyłkowej fazy rokoko.
Artysta malował lekkie, często frywolne sceny z życia wyższych sfer (fêtes galantes,
pełne elegancji i wytworności sceny zabaw czy koncertów dworskich),
portrety i dekoracje. Nie stronił również od tematyki mitologicznej.
W odróżnieniu od Bouchera malował pejzaże,
przypisując im znaczenie także wtedy, gdy były tłami dla scen
rodzajowych – pozostawały w ścisłym związku z akcją kompozycji. Z
biegiem czasu pejzaże odgrywały coraz większą rolę w twórczości
Fragonarda. Niektóre – jak Huśtawka z 1767 (Wallace Collection, Londyn) – są uznawane za prekursorskie dla impresjonizmu.
Charakteryzują się doskonałym wyczuciem roli światła. Z kolei skłonność
Fragonarda do fantazjowania sprawiła, że doszukiwano się w jego
twórczości zapowiedzi romantyzmu.
Jego obrazy często są zabarwione erotyzmem.
Fragonard, inaczej niż Boucher, którego prace są bardzo zmysłowe,
dyskretnie zagląda za kulisy miłości, próbuje uchwycić atmosferę
intymności. Jeśli tematem obrazu czyni swawolne igraszki, to bardziej
sugerując niż pokazując wprost (Huśtawka).
Główną rolę w dziełach Fragonarda odgrywają kobiety, pięknie ubrane
damy, czasem przebrane za pasterki. Emanuje z nich ciepło
wewnętrzne, czar, obietnica miłości będącej czymś więcej niż tylko
powierzchownym kaprysem.
Twórczość Fragonarda zaliczana jest do schyłkowej fazy rokoko.
Artysta malował lekkie, często frywolne sceny z życia wyższych sfer (fêtes galantes,
pełne elegancji i wytworności sceny zabaw czy koncertów dworskich),
portrety i dekoracje. Nie stronił również od tematyki mitologicznej.
W odróżnieniu od Bouchera malował pejzaże,
przypisując im znaczenie także wtedy, gdy były tłami dla scen
rodzajowych – pozostawały w ścisłym związku z akcją kompozycji. Z
biegiem czasu pejzaże odgrywały coraz większą rolę w twórczości
Fragonarda. Niektóre – jak Huśtawka z 1767 (Wallace Collection, Londyn) – są uznawane za prekursorskie dla impresjonizmu.
Charakteryzują się doskonałym wyczuciem roli światła. Z kolei skłonność
Fragonarda do fantazjowania sprawiła, że doszukiwano się w jego
twórczości zapowiedzi romantyzmu.
Jego obrazy często są zabarwione erotyzmem.
Fragonard, inaczej niż Boucher, którego prace są bardzo zmysłowe,
dyskretnie zagląda za kulisy miłości, próbuje uchwycić atmosferę
intymności. Jeśli tematem obrazu czyni swawolne igraszki, to bardziej
sugerując niż pokazując wprost (Huśtawka).
Główną rolę w dziełach Fragonarda odgrywają kobiety, pięknie ubrane
damy, czasem przebrane za pasterki. Emanuje z nich ciepło
wewnętrzne, czar, obietnica miłości będącej czymś więcej niż tylko
powierzchownym kaprysem.
Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z bieżącymi ustawieniami przeglądarki. Aby uzyskać więcej informacji na temat celu używania cookies i możliwości zmiany ustawień dotyczących cookies kliknij tutaj: