P. Bruegel - Droga na Kalwarię
Pieter Bruegel - Dwanaście przysłów
Pieter Bruegel - Triumf śmierci
Pieter Bruegel - Pokłon Trzech Króli
P. Bruegel - Kuszenie świętego Antoniego
Pieter Bruegel - Widok Neapolu
P. Bruegel - Wiejski festiwal ku czci świętego Huberta i Świętego Antoniego
Pieter Bruegel - Ukrzyżowanie
Pieter Bruegel - Kraina szczęśliwości
Pieter Bruegel - Kazanie św. Jana Chrzciciela
Pieter Bruegel (starszy) (wymowa polska [piter brechel]) (ur. ok. 1525 w Broghel koło Bredy, zm. 9 września 1569 w Brukseli) – malarz niderlandzki. Zwano go „Chłopskim” ze względu na tematykę jego obrazów. Zachowały się zapisy wskazujące, że urodził się w Broghel koło Bredy – nie jest jednak jasne, czy chodzi o miasto Breda w Holandii, czy o belgijskie miasto Bree (po łacinie zwane Breda). Od 1559 zaczął pomijać literę „h” w swym nazwisku, podpisując obrazy jako Bruegel.
Podróżował po Włoszech i Francji, po powrocie mieszkał okresowo w Antwerpii, w końcu na stałe osiadł w Brukseli w roku 1563.
W roku 1563 ożenił się z Mayeken, córką swego pierwszego nauczyciela Pietera Coecka. Miał z nią dwóch synów – Pietera Brueghla (zw. Piekielnym) i Jana Brueghla (zw. Aksamitnym). Obaj synowie zostali malarzami, chociaż nie uczyli się od swego ojca (jeden miał 5 lat, a drugi około roku, gdy Pieter starszy zmarł).
Malował przede wszystkim pejzaże,
zapełnione postaciami chłopskimi. Czerpał motywy z
codziennego życia ludu (wesela, uczty, biesiady, kiermasze), z Biblii,
ilustrował przysłowia. Często wskazywany jako pierwszy malarz zachodni
malujący pejzaże dla nich samych, a nie tylko jako tło dla alegorii
religijnych. Malował stylem prostym, nie poddając się dominującej
wówczas modzie włoskiej. Często nawiązywał do stylu Boscha.